Τρύγος 2018: Ένα ταξίδι στη Νάουσα

Οδοιπορικό γεμάτο γεύσεις, αρώματα και υπέροχες εικόνες

«Ένα καλό κρασί γίνεται στο οινοποιείο, ένα μεγάλο κρασί γίνεται στο αμπέλι». Με αυτά τα λόγια έκλεισε τη συζήτηση ο Στέλλιος Μπουτάρης, οινοποιός 5η γενιάς και Διευθύνων Σύμβουλος της οικογένειας Μπουτάρη/ κτήμα Κυρ-Γιάννη, στο πλαίσιο ενός τριήμερου ταξιδιού με αφορμή τον τρύγο του ξινόμαυρου για το 2018 και το λανσάρισμα ενός νέου κρασιού που φέρει το όνομα «Μπλε Τρακτέρ».

Ξινόμαυρο 2018

Ο τρύγος αποτελούσε ανέκαθεν μία αφορμή για να συγκεντρωθούν καλοί φίλοι, να δουλέψουν σκληρά και να γιορτάσουν τους καρπούς των κόπων τους. Για τους φιλοξενούμενους, όπως ήμουν κι εγώ σε αυτό το ταξίδι που οργάνωσε ο Στέλλιος για μια ομάδα δημοσιογράφων, η συγκομιδή των σταφυλιών και το πάτημά τους φαντάζει παιχνίδι. Στην πραγματικότητα όμως, για όσους σχετίζονται άμεσα με τον τρύγο, μιλάμε για μια κουραστική δουλειά, κυρίως σωματικά.

Tο πάτημα των σταφυλιών

Μουσταλευριά σε live cooking

Στο Γιαννακοχώρι, εκεί που φύτεψε το κτήμα ο Γιάννης Μπουτάρης, απλώνονται μπροστά σου 560 στρέμματα αμπέλια, σε ένα κτήμα πρότυπο για τα ελληνικά δεδομένα, και που αποτελεί προορισμό για οινοτουρισμό. Σε αυτό το κτήμα βρήκε το 1970 ο Γιάννης Μπουτάρης το Μπλε Τρακτέρ που τόσα χρόνια αργότερα ξαναβρήκε ο γιος του, ο Στέλλιος, και αποφάσισε να δώσει το όνομά του σε ένα γλυκόπιοτο κόκκινο κρασί που είναι αφιερωμένο στον Έλληνα αμπελουργό.

«Κάθε κρασί είναι σαν ένα έργο τέχνης. Δεν υπάρχει καλό ή κακό, μόνο διαφορετικό, όπως υπάρχουν διαφορετικοί πολιτισμοί» θα πει ο Στέλλιος. Αυτή η ενδιαφέρουσα διαφορετικότητα φέρνει τον κάθε τόπο κοντά, κι εμάς γύρω από τραπέζια με παραδοσιακές νοστιμιές – εδώ ζήσαμε ένα εκπληκτικό φαγοπότι στην «Κούλα» τον πύργο σήμα κατατεθέν του κτήματος Κυρ-Γιάννη.

Το μπλε τρακτέρ που χρονολογείται από το ‘50 κι έδωσε το όνομά του στο νέο κρασί Κυρ-Γιάννη.

Τον τρύγο τον αγαπώ γιατί μου θυμίζει τον παππού μου τον Θωμά που έφυγε από τη ζωή τον Μάιο. Κάθε ξινόμαυρο που έκοψα ήταν αφιερωμένο σε αυτόν, που αγαπούσε το αμπέλι του όσο τίποτα άλλο. Την ίδια αγάπη είδα και στα μάτια του Στέλλιου, που ανέλαβε τα ηνία από τον πατέρα του το 2004 (με πρώτο του κρασί το «Δύο Ελιές») και κατάφερε να εξελίξει το οινοποιείο ακόμα περισσότερο. «Χτίζουμε καινοτομία πάνω στην παράδοση. Ως οινοποιοί, βλέπουμε τους εαυτούς μας περαστικούς. Αναλαμβάνουμε κάτι και το πάμε παρακάτω» θα πει με ευγένεια και σεβασμό.

Πικνίκ μετά τον τρύγο

Η θεϊκή μπατζόπιτα με φύλλο περέκ και μπάτζο.

Στην υγειά, λοιπόν, σε όλους τους ανθρώπους που έβαλαν το χέρι τους κυριολεκτικά για να έχουμε στιγμές ευδαιμονίας.

 

 

ΜΑΡΩ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥΔΗ
ΜΑΡΩ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥΔΗ

FOOD EDITOR

Ξέρει όλα τα food trends, τα πιο νόστιμα μέρη της πόλης και τρώει φανατικά arepas.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.